Jan

jan roos
Toen ik voor de eerste keer de talkshow van Jimmy Fallon op BNN zag, dacht ik wat is dit goed. Bijna net zo goed als David Letterman. Dat kunnen ze toch alleen maar in The States. Puntige grappen. Een gastheer die alles kan. De hele handel perfect uitvoert. Gasten die allemaal buitengewoon ad rem en geestig weerwoord bieden. En niet alleen gasten, de muzikanten van The Roots, de band naast Fallon, die de Amerikaanse televisiekijker nooit te horen krijgt omdat ie als zij spelen commercials moet kijken, zijn ook niet op hun mondje gevallen. Prachtig allemaal. Elke tonight weer een gelikte foutloze show.

Maar na een paar weken kijken had ik het wel gezien. De kunstmatige montere blijheid. Het zwijmelende publiek. De gescripte vraaggesprekjes. Geen enkel scherp randje. Geen enkel stekeltje. Geen enkele spanning. Geen enkele kans dat er ook maar iets uit de hand loopt. Totale controle waarbinnen er tussen gasten en gastheer buiten een beetje van tevoren afgesproken onschuldig geplaag, geen wanwoord valt. Vooral elkaar pleasen daar gaat het om. Wat een gast van Jimmy Fallon ook gedaan heeft, het is altijd briljant. Tegen het geniale aan. Ook de film die in het Parool nauwelijks een ster scoort. Feel good tv. I kiss your ass. You kiss mine.

Vrij, en netjes, vertaald: laten we toch vooral lief zijn voor elkaar. Laten we ons toch vooral met z’n allen heel erg goed voelen. Feel good genereert torenhoge kijkcijfers. Ook in Nederland. (Linda, Yvon, Martine). Dus vindt RTL4-baas Erland Galjaard z’n eigen RTL Boulevard niet vriendelijk genoeg. Dus zie je bij de talkshows dat lief zijn voor elkaar steeds grotere vormen aannemen.

DWDD. Bijvoorbeeld. Nog niet zo lang geleden had je daar nog tafelheren als Jan Mulder en Hugo Borst. Die het zo nu en dan het een gast knap lastig konden maken. Hugo Borst die keihard uitviel tegen Connie Palmen toen die hoogdravend zat te praten over wat literatuur was en wat niet. (Samen in het bad zitten schijten, is dat het dan?). Matthijs van Nieuwkerk die regelmatig een paar politici door het stof trok.  Niets van dit alles is overgebleven. Niets dan lief zijn voor elkaar. Van Nieuwkerk heeft zijn tafeldames en heren getransformeerd tot een kudde mee-mekkerende schapen. Vindt elk Nederlands kutbandje dat meer dan drie maanden een gitaar vasthoudt zonder meer ge-wel-dig. (Lekker hard, jongens!). Staat nog steeds hip mee te schokschouderen als Giel Beelen wat piep-knor geluiden uit z’n installatie tovert. Laat iedere gast die de kijker bevalt, eindeloos terug komen. Durft nooit te zeggen dat hij ergens niet van houdt. Wil bijvoorbeeld niet toegeven dat hij de pest heeft aan musicals. (Want anders komt Joop misschien niet meer). Allemaal lieve blije mensen die zich goed voelen. De kijkcijfers zijn nog nooit zo hoog geweest. Nico Dijkshoorn die ooit in haar bijzijn Trijntje Oosterhuis op een platte wagen wilde laten afvoeren (waar voor nog mijn dank) en Roel van Velzen over de rooie joeg, deelt al een jaar lang alleen maar lieve complimenten uit. Ik hoorde hem vorige week zonder een spoortje van ironie tegen de door hem ooit te pas en te onpas beschimpte Mart Smeets zeggen  (kijk me aan Mart)  dat ie hem zo miste. Peter Pannekoek blijft een lieve jongen van  z’n moeder. En Lucky tv, het enige rauwe randje, doet toch geen kwaad aan de kijkcijfers omdat het op het helemaal op het eind zit.

DWDD. Feel good tv. laten we toch vooral lief zijn voor elkaar. Wel heel goed gemaakt. Dus ik blijf kijken. Alleen hoor ik mezelf om zeven uur iets te vaak zeggen dat we nog even moeten blijven natafelen. En om twaalf uur ’s avonds denk ik iets te vaak  dat ik toch liever even naar Nooit Meer Slapen wil gaan luisteren.  Ja, en dan Humberto Tan. Niet helemaal mijn pakkie an. Maar net als bij Jimmy Fallon is er bij RTL Late Night bewust gekozen voor laten we lief zijn voor elkaar als basis concept voor zijn  talkshow. Feel good tv. Dus hoge kijkcijfers. Tan moet alleen oppassen dat het niet te klef en kleverig wordt. Zoals vorige week dat item over Dance, Dance, Dance, waar hij zelf ook aan mee doet. En waarin hij zichzelf, de makers en andere dansers uitgebreid een grote hoeveelheid pluimige veren in de reet stak. Dat had een inteelt gehalte waar de resterende bevolking van een afgelegen Ardens dorp jaloers op zou zijn.

Eva Jinek dan, die op de buis is als half Nederland  aan dat Franse meertje op die ene camping verblijft en er altijd bij zit als een blije Barbie pop die alles maar dan ook alles even boeiend, fascinerend en enig vindt. Of dat nu opa’s laatste kunstje van  Frank Sanders en Barrie Stevens is. Of dat verschrikkelijke niet leuke Rundfunk (ik heb slap over tafel gelegen van het lachen echt waar ,jongens). Of zo’n dweil van een hit van Gerard Joling.  Hoewel ze qua Barbie weer overtroffen wordt door een net iets oudere pop. Madam Feelgood herself, Linda de Mol. Die slechts een week (waarvoor nog mijn dank) in haar eigen talkshow mocht zitten hinniken. Wat natuurlijk weer hoge kijkcijfers met zich meebracht. En waarin onze megalomane gymleraar helemaal leegliep met de mededeling aan alle Nederlanders dat Lucky tv helemaal niet feel good is. Begrepen! 

Wat wel mijn pakkie an is? Waar ik een goed gevoel van krijg?  Jeroen Pauw. Een talkshow zoals een talkshow bedoeld is. Pauw is charmant. Jongensachtig. Geestig. Ad rem. Streng. Meelevend. Anticiperend. Breekt af waar het moet. Laat door praten waar het moet. Roept ter verantwoording waar het moet. Corrigeert waar het moet. Is niet bang voor chaos. Vindt dat een beetje uit de hand lopen er bij hoort. Ja zelfs leuk is. En de enige twee  die in ieder geval een goed gevoel over zijn talkshow moeten hebben zijn de kijker en hijzelf.  De Amerikaan die het van de overkant van de oceaan bekijkt denkt wat is dit goed. Dat kunnen ze toch alleen maar in Denemarken.

En volgens mij loopt er nog iemand rond  die  een hele controversiële not feel good talkshow zou kunnen presenteren waar de spetters van af springen:  Jan Roos. Het was een flater van belang dat PowNed in de persoon van die enge Dominique Weesie er ooit voor koos om hun Haagse lefgozertje Rutger van Castricum een eigen talkshow te geven. Bij voorbaat al mislukt. Iedereen die net als ik Echte Jannen op zondagavond een beetje heeft gevolgd, weet wat voor een geestige soms irritante rap pratende soms schreeuwende geniale gek die Jan Roos is.  Altijd paraat om z’n eigen rechtlijnige no nonsens ideeën te verdedigen. Maar wel altijd met respect voor z’n opponent. Zelfs als die van de PvdA is.  Hij heeft er, ik meen, drie jaar, voor getraind op zondag, Dus is ie er nu klaar voor. La Vie En Rose, een naam die hij zelf al bedacht heeft, origineel en vernieuwend en knetterend op de buis. En als die Weesie dwars ligt? BNN zit te springen om Jimmy Fallon te vervangen.

F. Pels