Blind

steviewonder
Een beachvolleyballer slaat een meeuw uit de lucht. Een oude man denkt dat de spoorbaan een autoweg is. Een vrouw zoent op het station de verkeerde verloofde. Een politieagent herkent ondanks een goed gelijkende foto de verdachte niet. Een ouder echtpaar rijdt in plaats van de ferryboot een vliegtuigmoederschip op. Een schaapherder scheert z’n schapen inclusief z’n schaapshond. Een vader ziet op het sportveld de winnaar voor z’n zoontje aan. Een aerobics instructeur staat plotseling voor bingo spelende bejaarden. Een razendsnelle spermatozoide schiet z’n doel volledig voorbij. Een strandwacht redt een zeehond uit zee. Een dikke man houdt de keuken van Gordon Ramsay voor een sauna.

Er mag en kan om gelachen worden. Om al die visueel gehandicapte stakkers, zeg maar halve blinden. Die ellende hebben ze immers aan zichzelf te danken. Hadden ze maar tijdig naar Specsavers moeten gaan. Die had alles voor hen opgelost. Naar Specsavers, ja!  En niet naar dokter Feenstra, oogarts in het Sint Jans Gasthuis. Want bij Specsavers hebben ze meer diploma’s dan in drie Gasthuizen bij elkaar. En bij Specsavers  hebben ze ook altijd geinige extraatjes zoals korting, design monturen, tweede bril voor niks, geslepen zonnebrillen ook voor nop. Het is een schitterend menslievend bedrijf waar heel wat afgelachen wordt. Als er weer eens  zo’n blinde patiënt de weg naar een van hun winkels gevonden heeft en dwars door de glazen deur loopt. Of met z’n rood witte stok de brillenvitrine aan diggelen slaat. En als je niet naar ze toe gaat, dan moet je het zelf maar weten. Dan blijven ze je uitlachen. In een eindeloze reeks commercials met altijd dezelfde strekking: Half of helemaal blind? Eigen schuld, dikke bult! Had je maar naar Specsavers moeten gaan!

Hier is een bescheiden voorproefje van wat ons nog allemaal te wachten staat. Als eerste is daar natuurlijk de specht die als een dolle tegen een lantaarnpaal zit te hameren. Niet weg te denken valt ook de Tour de France renner die handen in de lucht juichend het pad van een wijnboerderij op komt rijden onder het spandoek VIN ICI. De arme drommel die een New Yorkse douanier aanziet voor een kruier. Ook niet ontbreken mag de kickbokser die meteen na de bel voor de eerste ronde de scheidsrechter voor het leven invalide schopt. En, ach gut, de schat. Die dolgelukkige vrouw die op koningsdag Willem Alexander en Maxima een hand mag geven en roept: “Hoe bestaat ’t hè, René Froger en Gordon broederlijk naast elkaar. John Wayne die achterstevoren op z’n paard springt. De bruidegom  die z’n tong in de mond van de ambtenaar van de burgerlijke stand propt als hij z’n bruid mag kussen. De man die tegen de tandarts zegt: “Kort gedekt graag en wat van de bakkebaarden af”. De andere man tegen de opblaaspop:  “Honderdvijftig voor een uur, okay?” De vrouw die uit een rijtje mannen de dader moet pikken: “Het was een klein gedrongen donker oud mannetje. Dat is ‘m”. En een lange blonde jongeman aanwijst. De keurige krijtstreep die inplaats van een bonbon een gebruikt theezakje in z’n mond steekt. En over z’n hele gezelschap theeblaadjes spuugt.

Dan zijn er nog de meer ingewikkelde commercials. Waar voor je absoluut een in Amerika gepokt en gemazelde B-filmer als de regisseur die ons Michiel de Ruyter geschonken heeft, nodig hebt: Een V.O.C-schip pal voor de kade van Batavia. Een matroos schreeuwt uit het kraaiennest met geëmotioneerde overslaande stem: ” Land in zicht!”. Of:  In de jaren zestig, een aantal soldaten van het regeringsleger van een bananenrepubliek fusilleert een revolutionair. Tevens valt er een duif uit de lucht. Of:  Een politicus met klassieke gelaatstrekken houdt op het bordes van een paleis in Rome een vlammende redevoering. Een sniper richt lang en zorgvuldig. En schiet het hoofd van een Romeins beeld aan flarden.( God zij dank dat die nog niet naar Specsavers was geweest.) En dan meer een filmpje voor een regisseur als Anton Corbijn: Stevie Wonder die met een knal tegen een luidsprekerbox oploopt.

Om met Freek de Jonge te spreken: “Zo zou ik nog uren door kunnen gaan.”Maar dat doe ik niet. Nou nog eentje dan:  De adelaar die bij z’n nest waarin vrouw en drie hongerige kuikens op hem wachten aankomt met een teddybeer in z’n klauwen.  In feite is wat Specsavers doet dezelfde manier van communiceren als: Hoofdpijn? Neem Saridon. Of: Brandend maagzuur? Gebruik Rennies. Of: Aambeien? Smeer Sperti.   En Sperti zou hetzelfde kunnen doen als Specsavers (Als ze het geld hadden). Een reeks “geestige” commercials maken van mensen die niet kunnen zitten:  Meneer de advocaat, u mag nu wel weer gaan zitten hoor. Ja…eh ..maa..Edelachtbare…eh… Of:  Zal ik  jou nou eens lekker hier in het portiek staande tegen de muur nemen?!  Of:  Jan heeft nooit last van zadelpijn…he Jan…Jan heeft namelijk geen zadel…

Lachen om andermans ongerief. Hoe ver kun je gaan?  Specsavers koestert in ieder geval consequent het leedvermaak binnen de recht toe recht aan geneesmiddelen formule van  Pijn? Geen pijn! Het enige verschil blijft natuurlijk dat Saridon, Rennies en Sperti wel degelijk iets van je leed oplossen. Terwijl het bij Specsavers grotendeels loos gelul is.

F. Pels