Geile plaatjes

aarde
Een copywriter en een art director die bij het reclamebureau nog altijd opereren onder de niet mis te verstane titel De Creatieve Groep krijgen de opdracht voor een televisie commercial.
Zelfs nadat er bij het bureau uitgebreid een strateeg aan te pas is gekomen, die weer een aantal uurtjes toe heeft gevoegd aan het bedrag dat de klant toch nooit gaat betalen, blijft de briefing overzichtelijk en aangenaam simpel: Vertel in dertig seconden dat de consument in staat gesteld wordt een week lang  een Jaguar XF te kopen voor de prijs van een Fiat Panda.

De art director vraagt meteen of het in plaats van een Fiat Panda niet een Trabant mag zijn. “Dat is een veel geilere tegenstelling.” zegt hij. “The Beauty and The Beast, weet je wel, daar kunnen we wat mee.”  Als het niet mag trekt hij z’n jullie- snappen- d’r- geen- kloot- van- gezicht, hangt aan de buitenkant van de deur het bordje MOENIE STOOR NIE overgehouden van een shoot in Zuid Afrika in de vorige eeuw. De tijd dat je voor zo’n klus als deze nog een week een hotelsuite mocht huren.
Eh”, zegt de copywriter, “Is deze actie op zich niet al zo spraakmakend dat we het gewoon recht voor z’n raap moeten mededelen?” “Ben je helemaal besodemieterd”  zegt de art director “Je wilt toch geen ordinaire van-voor  C1000 commercial ? Nee man, we kunnen hier best nog wat van maken! Een spraakmakende actie vraagt om een spraakmakende film!” En hij gaat een sigaretje roken in het hok.

“Ik heb een idee” zegt de copywriter als de art director terug is. “Een man die zich vast voorgenomen heeft die week een Jaguar te kopen voor de prijs van een Fiat Panda. Maar er komt steeds iets tussen. Zoontje van school halen. Tandarts. Deurwaarder. Minnares. En dan zie je hem tot z’n grote frustratie zaterdag vijf over zes bij de Jaguar dealer aan komen rijden. Gesloten’“Humm...” doet de art director.  “Wacht nou even.” zegt de copywriter. “Het leukste komt nog in de tag-on. Dan zie je hem op maandag in een nieuwe Jaguar voorrijden. En hoor je hem tegen z’n vrouw zeggen: weet je dat zo’n Fiat Panda toch nog altijd twee-en-vijftig-duizend euro kost?” “Haha” zegt de art director. En roept dan plotseling: “Dries Roelvink!”
“Dries Roelvink?” vraagt de copywriter. “Ja Dries Roelvink, de domste man van Nederland.” zegt de art director. “Daar heb ik nou altijd al wat mee willen doen.” “Jij liever dan ik.” zegt de copywriter ‘Maar ik begrijp wat je bedoelt. Dries is lachen he?  Wat dan misschien wel geestig is, als we hem in z’n gele zwembroek voor een duur restaurant uit een splinternieuwe Jag  zien stappen en trots, tegen de jongen van de valet parking horen zeggen: Ja, ik had eindelijk geld genoeg om  me zo’n car te kunnen permitteren. Waarop die jongen zegt: Ja vanwege die actie he. En dan Dries Roelvink weer: Welke actie?”

“Ja, Dries is lachen.” zegt de art director. “Maar visueel minder interessant. Weet je wat ik altijd te gek geile plaatjes vind? Reclame technisch gesproken uiteraard. Ruimtevaart! Van die gasten die een beetje zweven door hun capsule. Met door het raampje gezicht op een kleine blauwe aarde. Kunnen we daar iets mee.” “Als we er nou ‘ns vijftien seconden bij vragen.” zegt de copywriter. “Dan laten we twee ruimtevaarders zwijgend vijfenveertig seconden zwevend tegenover  elkaar zitten met zwaar chagrijnige gezichten En in de tag-on zeggen we dan iets in de geest  van: Ben je even van huis, komt Jaguar met zo’n actie.” “Geniaal!” roept de art director. “Zonder dialoog! Dus een absolute prijswinnaar in Cannes! Vooral als we er ook nog ‘ns van die piep-kor-muziek onder zetten van Philip Grass.” “Glass.” zegt de copywriter.
En om de een of andere wonderbaarlijke reden haalt zo’n commercial dan ook nog het STER-blok.

Je ziet ze weer veel op de buis. De daar- is- toch- best- nog- wat- van- te- maken- commercials. De waarom- makkelijk-als- het-moeilijk-kan-commercials. Nauwelijks dat leuke Opeltje laten zien maar wel een gepatenteerde gek die met z’n hond frisbees verzamelt. Geinige Franse automobielen opgezadeld met Nemo visjes danwel viagra pillen. Een aardappel productje waarbij mannen op horens van stieren worden genomen. Dood gegooid worden met een stukken brandhout. Tweedegraads verbrandingen oplopen. Geblinddoekte voetballers die geruisloze autootjes met de  bal dienen te raken. Een lulverhaal over een jochie dat geld verborg. Gekoppeld aan een internet hoteladvies bedrijf. Volslagen idioten die tien hoog uit het raam springen en over de schutting gegooid worden om de aandacht te vestigen op een keten van electronica zaken.

Maar de aller (aller) ergste nodeloos moeilijk gemaakte en volkomen mislukte creatieve uitspatting blijft voor mij de campagne die minister Schultz op ons los meende te moeten laten. U weet wel haar mannen aan ’t werk aan de weg. Van A naar Beter. Twee geel gehelmde halve zolen die elkaar klungelig acterend staan te filmen. Wat dan ogenblikkelijk te zien is op de tv schermpjes die zich in elke auto bevinden. Auto’s die toevallig altijd langs de mannen van de weg rijden zodat die ook nog ‘ns schreeuwend met de inzittenden kunnen communiceren. Omdat ik er geen jota van snapte heb ik een zo’ n filmpje (waarin plotseling  twee mannen in een stadion opduiken) een paar maal welwillend op YouTube bekeken. Met enige moeite begreep ik dat het de bedoeling was automobilisten te waarschuwen voor ongerief op de weg. En dat hier voor zelfs een speciale website is.

Weggegooid geld. De enige reactie die deze onzin oproept is: Leg die camera neer en pak een schop, lamlul! Plus de tegenwoordig veel gehoorde kreet: Wel mooi van mijn belastingcenten! Terwijl het toch zo simpel kan. Neem bijvoorbeeld Martine Bijl. Of Thomas van Luyn. Of Martin van Waardenberg. Of desnoods Marc-Marie. Geef ze een leuke assistent, Zet ze achter een bureau voor een grote wegenkaart van Nederland waarop lichtjes aanflitsen. En schrijf onder het motto: Waarom moeilijk als het makkelijk kan, informatieve en geestige tekstjes voor ze.
Hoewel dat laatste dan toch ook weer een tikje moeilijk is.

F. Pels