Stamtafel

stamtafel
Ik zat daar niet zo mee. Dat de raad van bestuur van ABNAmro er de man een ton bij kreeg. We leven in een maatschappij die in stand gehouden wordt door begeerte. Door ik wil meer verdienen dan jij. Kapitalisme heet dat geloof ik.

Massale, zeg maar nationale, verontwaardiging moet men kritisch en argwanend tegemoet treden. Voor je het weet loop je als een Duitse wolf mee te huilen met de berichtgeving van De Telegraaf. Berichtgeving die meteen opgepakt wordt door de mannen rond de stamtafel van café Nol. Zo mogelijk nog ongenuanceerder en populairder vertaald: Mooi dat die hoge heren van ons belastinggeld nog in hun dure villa’s in het Gooi wonen! En nou willen ze er godsklere nog meer geld bij!  Geef de mannen hier nog wat van me te drinken Lesley! (Want Nol zit al vijf jaar op Ibiza). Uit onderzoek is onlangs vast komen te staan dat van ons belastinggeld de meest gebruikte zinsnede aan alle stamtafels van Nederland is. In Vlaanderen, zegt datzelfde onderzoek, is dat ons belastinggeld gaat toch allemaal naar Wallonië. Maar dit terzijde.

Ook zeer op je hoede moet je wezen als alle politici om de nationale stamtafel van cafe Ons Landje het plotseling roerend met elkaar eens zijn. Als ze staan te dringen voor microfoon en camera om hun intense afschuw uit te spreken over die ton salarisverhoging. Schande! Een grove provocatie! Zelfverrijking! Kamervragen! Spoeddebat! Het kan toch niet zo  zijn dat…Wat is het toch heerlijk boos te zijn in de wetenschap dat iedereen het met je eens is.

Zoals ik al zei, ik voelde die boosheid niet. Buiten het feit dat vrijwel ieder mens een gat in het plafond springt als die zoon van Krabbé bij hem aanbelt en vertelt dat hij een ton heeft gewonnen, geloofde ik niet dat bestuurders van zo’n grote instelling dom zijn. Een tikje wereldvreemd misschien.Dat ze niet meteen weten hoeveel een half speltbrood kost. Maar dom, nee. Ik nam gewoon aan dat die salarisverhoging onderdeel was van een ingenieus plan Een plan dat gericht was op succesvolle bedrijfsvoering in de toekomst. .Iets in de geest van internationale acceptatie en zekerheid bij de aandeelhouders. In ieder geval een plan dat absoluut noodzakelijk uitgevoerd moest worden,

Ja toch? Die commissarissen en leden van de raad van bestuur waren, dacht ik, op z’n minst toch zo intelligent dat ze de gevolgen voorzagen. Dat ze wisten wat een maatschappelijke onrust het zou veroorzaken. Dat de pleuris gaat uitbreken zouden ze aan de stamtafel zeggen. En toch deden ze het. Dapper en consequent. Voor de goede zaak. Ter meerdere glorie van De Bank en De Toekomst. De populariteitsprijs moest dan maar even wachten.

Maar niks rug recht houden .Door het tumult zagen ze (voorlopig) af van die ton. Alle politici waren het weer roerend met elkaar eens. Ze haalden opgelucht adem, zeiden ze. Verstandige beslissing, vonden ze. Een goed signaal, merkten ze op. Ik vind dat terugdraaien van hun besluit nou juist zwaar ontluisterend. Ze hadden godverdomme dat geld helemaal niet nodig! Dan toch niet MarieLouise. Dan kopen we  dat appartement voor onze Diederick in Leiden gewoon nog even niet. In dut studentenhuis heeft ie het tenslotte best naar zijn zin. Ach ja, KeesWim, wat geeft het. Ons chalet in Sankt Moritz hoeft toch ook nog niet van buiten gebeitst te worden

Ze hadden geen plan. Ze hadden geen visie. Ja ze hadden wel een gedachte: Zo’n tonnetje kan toch geen kwaad tussen al die miljarden. En als het wel kwaad kan, nou dan doen we het toch gewoon niet. En nu moeten ze bij hun personeel langs. Om het uitteleggen En wat gaan ze dan  zeggen? We konden voor onze dochter Elsbeth uiteindelijk ook best een tweedehands Mini kopen?  Je kunt je afvragen en dat doe ik dan ook: Zijn die mannen (want een vrouw is nog lang niet in zicht) wel capabel om zo’n financiële reus, wiens succes of falen ons allemaal raakt, naar behoren te besturen?

Of lopen ze als muntjesdolle kippen zonder kop maar wat aan te rotzooien op de topfloor? Omdat ik toch enigszins vrees voor het laatste zou je mij aan m’n stamtafel in De Bekeerde Suster (die trouwens ook op Ibiza zit) na drie Manke Monnik kunnen horen zeggen:

Voor mijn part geven ze zo’n knakker twee miljoen van ons belastinggeld! Als ie die tent maar een beetje fatsoenlijk kan besturen.

F. Pels